سه روزه لباسای کمد دیواریمو ریختم بیرون هنوز فقط نصفیشو چیدم مثل چی تو گِل گیر کردم  از شنبه دیگه نرفتم دانشگاه. اما هیچ کار مفید دیگه ای هم نمی کنم.
من و بینگیلی خیلی با هم تلفنی صحبت می کنیم اما انقدر دلم براش تنگ شده که اگه اینجا بود له اش میکردم. اونم خیلی دلش برام تنگ شده دیگه هی میگه. فکر کنم 5 روز میشه که همدیگرو ندیدیم نزدیکه که رکورد بزنیم. پریشب با وب کم همدیگرو دیدیم بیشتر دلمون تنگ شد. اینجور که بینگیلی گفت مثل اینکه خرداد قراره بیان خواستگاری و این بند و بساط ها. اولش زیاد راغب نبودم اما الان دلم می خواد زودتر زمان بگذره و خرداد بشه ببینم چی میشه! خب من تند تند دلم براش تنگ میشه چیکار کنم! دلم می خواد همش پیشم باشه دیگه این مدل رفت و آمد به دردم نمیخوره
من باید لاغر بشم. یه باشگاه ورزشی نزدیک خونمون باز شده از بعد از عید میخوام فشرده برم ورزش و رژیم بگیرم. البته اگه کلاسای دانشگاهم اجازه بده. اما باید برم دیگه از فروردین تا خرداد کمتر از 3 ماه وقت هست. دوست دارم خیلی خوش هیکل بشم.

بینگیلی قرار بود وقتی مدرکشو گرفت کاراشو جور بکنه که تو بانک استخدام بشه. من خودم کار توی بانک رو براش خیلی دوست دارم. به نظرم مزایای خیلی زیادی داره و علاوه بر اون جوریه که میشه در کنارش یه کار کوچولوی دیگه هم داشت. حالا امروز صبح بینگیلی بهم زنگ زد گفت با باباش داره میره پیش یکی از دوستای باباش توی بانک پاسارگاد که قرار بوده یه کاری درست کنه. آخه بابای بینگیلی رئیس شعبه بوده الان بازنشسته شده اما خب دوست و آشنا زیاد داره. اگه کار بینگیلی درست بشه خیلی عالی میشه. هنوز که نیومده و بهم زنگ نزده. کاش زود برگرده و بگه کارش جور شده.

درمورد خونه هم فعلا صحبتی که کردیم اینه که بینگیلی میگه حالا که اینقدر خونه گرونه ما نمی تونیم چیزی که میخواییم رو بخریم. بهتره یه خونه کوچولو بخریم اونو بدیم اجاره خودمون بریم یه جا رهن یا اجاره کنیم. به نظر منم این کار عاقلانه ایه اما خب دوست داشتم میشد خونه مال خودمون باشه که هر تغییری خواستیم بتونیم توش بدیم. وضع خانواده بینگیلی خیلی خوبه. دو تا خونه خیلی بزرگ دارن که یکیشو مبله اجاره میدن به خارجی توی فرمانیه و یکیشم که مال خودشونه. 3 تا ماشین خوب هم دارن. اما خب بینگیلی میگه دوست ندارم بابام برام خونه بگیره. میگه ازشون کمک می گیرم اما نمیخوام همه کارامو اونا برام بکنن. اوایل ناراحت میشدم اما بعدا که فکر کردم دیدم اتفاقا خیلی هم خوبه. به نظرم اینجوری آدم اختیار بیشتری رو زندگیش داره. البته خانواده بینگیلی اصلا از اون آدمایی نیستن که بذارن چیزی بد برگزار بشه یا کم بزارن و مطمئنم که خیلی به بینگیلی کمک می کنن. اما این عقیده بینگیلی برام خیلی با ارزشه.

دوست دارم برای بینگیلی عیدی بگیرم. البته اگه بفهمه نمیذاره اما میخوام براش یه پیرهن و کروات خوشگل بگیرم. فقط روم نمیشه تنها یا با دوستم برم تو مغازه های مردونه. میگم نکنه مغازه دارا فکر بد بکنن با خودشون! نمی دونم چیکار کنم.

چقدر حرف زدم امروز! راستی پنجشنبه رفته بودم تولد یکی از پسرای دانشگاه. البته بینگیلی کاملا موضوع رو میدونست و با اینکه این آدم رو ندیده بود اما انقدر من همه چیزو تعریف می کنم که می شناختش. اول می خواستم با بینگیلی برم. خیلی از دوستامم که تو اون نیمچه مسافرتی که رفته بودیم دیده بودنش می گفتن حتما با اون بیا اما خب خیلی دو دل بودم و آخرشم تنها رفتم. خیلی خوش گذشت. یه عالمه رقصیدیم و کیکشم من براش گرفتم از بی بی کیک شکلاتی گرفتم. البته بینگیلی گرفت برام آورد دم خونمون که من به کارام برسم. کادو هم با چند نفر پول گذاشتیم یه ساعت خریدیم. در کل خوب بود و منم 11 برگشتم خونه. سعی می کنم این آخرین مهمونی دوستانه باشه که بدون بینگیلی میرم.